To najstarsi Polacy. Ona ma 111, on 108 lat i żyją w tym samym powiecie na Podkarpaciu

111 lat pamięci i codziennej pracy

Kilka dni temu, bo 23 lutego swoje 111. urodziny świętowała Anna Winiarska, mieszkanka powiatu strzyżowskiego. Urodzona w 1915 roku w Hucie Gogołowskiej w gminie Frysztak stała się żywym pomostem między pokoleniami. Jej dzieciństwo przypadło na czasy, gdy Polska dopiero odzyskiwała niepodległość, młodość – na dramat II wojny światowej, a dorosłość – na dekady powojennej odbudowy i przemian ustrojowych.

Jej biografia to opowieść o prostym, lecz niezwykłym życiu. Wychowana w licznej rodzinie, u boku dwóch sióstr i trzech braci, od najmłodszych lat znała smak pracy i odpowiedzialności. Wraz z mężem przez dziesięciolecia prowadziła gospodarstwo rolne. Ciężka praca fizyczna była codziennością, a dom – centrum świata.

Choć los przyniósł bolesne doświadczenia – z czworga dzieci przy życiu pozostał jedynie 75-letni syn Kazimierz – pani Anna nigdy nie straciła pogody ducha. Dziś jest nestorką imponującej rodziny: 17 wnucząt, 27 prawnucząt i 14 praprawnucząt.

Bliscy wspominają ją jako osobę niezwykle pracowitą i ciepłą. Nawet w podeszłym wieku jej największą radością pozostawał przydomowy ogródek i pielęgnacja kwiatów. Właśnie w tych prostych czynnościach – jak mówią – kryła się jej recepta na długowieczność.

108 lat odwagi i służby Ojczyźnie

W sierpniu ubiegłego roku 108. urodziny obchodzi kapitan w stanie spoczynku Tadeusz Lutak, ps. „Pancerz”. Urodzony w 1917 roku, jest najstarszym żyjącym mężczyzną w Polsce. Jego życie to świadectwo odwagi, determinacji i niezłomności.

Jako młody żołnierz walczył w wojnie obronnej 1939 roku. Później, w szeregach Armii Krajowej, dowodził drużyną dywersyjną. Były to czasy, gdy młodość mierzyła się z najtrudniejszymi wyborami, a patriotyzm oznaczał gotowość do największych poświęceń.

Po wojnie przez dekady aktywnie działał w środowisku kombatanckim. Pielęgnował pamięć o tych, którzy walczyli o wolność, i przypominał młodszym pokoleniom, że historia to nie tylko daty, ale przede wszystkim ludzie.

Dziś kapitan Lutak cieszy się ogromnym szacunkiem. Jest symbolem pokolenia, które doświadczyło wojny, okupacji i trudnej odbudowy kraju. Pokolenia, które wiedziało, czym jest odpowiedzialność za Ojczyznę.

Choć ich drogi były różne – ona związana z domem i ziemią, on z mundurem i walką – łączy ich coś fundamentalnego. Oboje są świadkami epoki, w której Polska rodziła się na nowo, upadała i powstawała, zmieniała granice, systemy i rzeczywistość.

Ich historie pokazują dwie twarze XX wieku: codzienną, cichą siłę pracy oraz dramatyczną odwagę czasu wojny. Razem tworzą opowieść o wytrwałości, wartościach i niezwykłej sile ludzkiego ducha.

W świecie pędzącym naprzód, w którym zmiany technologiczne mierzy się w miesiącach, a nie dekadach, 111 i 108 lat brzmią niemal niewiarygodnie. A jednak za tymi liczbami stoją ludzie – ich wspomnienia, doświadczenia, radości i straty.

Anna Winiarska – przypomina, że siła tkwi w prostocie, pracy i bliskości rodziny.
Tadeusz Lutak – że odwaga, honor i wierność wartościom nie starzeją się nigdy.

W jednym powiecie na Podkarpaciu żyją dwie biografie, które razem opowiadają historię całego stulecia. I być może najważniejszą lekcję: że długowieczność to nie tylko kwestia lat, ale sposobu przeżywania każdego dnia.