.

Felieton asp. Urszuli Rędziniak: Efekt domina

Zawsze mnie intrygowały pokazy ułożonych kostek domina, jedna za drugą w odpowiedniej odległości, wzór niebagatelny i tyle pracy tylko po to by… jednym ruchem ręki zniszczyć obraz, a właściwie pokazać pewną logiczną zależność zazębiających się pojedynczych elementów.

I tylko pewność odpowiedniego rozstawienia, pozwalała uruchomić mechanizm uwalnianej energii, od początku do końca bez wahania. Jednym słowem – perfekcja!

Od dziecka jestem zauroczona tym widokiem, kładące się kostki domina, pierwszy upadek, drugi, trzeci, a potem… tysiące, im więcej, tym większy sukces i brawa dla konstruktora.

Tylko, że każda kostka może mieć dwa oblicza, jedno pełne czarnych kropek, podzielone na pół, dające pewność wyboru i kostki puste (mydło), do których można podpiąć wszystko.
Gra, w której możesz przegrać.
Mając wiele punktów, możesz być bez atutu w dłoni, wobec pustych przestrzeni.
Nie ma szans, mydło w poślizgu niedomówień wygrywa wszystko!

Dzisiaj, widzę więcej niż dziecko wpatrzone w czarno-biały monitor historii, doświadczenie zauważyło nie tylko perfekcję odległości. Ludzie to nie kostki domina, nigdy nie są bez twarzy, bezbarwni i bierni bywają w chwili, gdy moment zdjęcia zatrzymują ich postawy w kadrze stop klatki. Tylko wtedy są bezwolni, niczym kostki i można ich przewrócić w tłumie przeżyć, bez ich wiedzy i zgody.
Wszelkie inne epizody wymagają reakcji własnej, albo potrzebna jest "niewidzialna dłoń", by rozpocząć, zatrzymać lub przerwać lawinę niechcianych zdarzeń.
Współcześnie, tak jak wczoraj i jutro, z perspektywy czasu widać, że do zablokowania niechcianego efektu domina wystarczy tylko dwie serdeczne dłonie, one mają moc sprawczą, by zatrzymać to co złe lub nieważne!
Wiele zgodnych dłoni, to prawdziwa perfekcja, o której można pomarzyć lub...
po prostu, podać swoja dłoń do ciągu dobrych wydarzeń!

Urszula Rędziniak